Kortrijk station Min. Tacklaan - eigen foto

Het lijkt wel nacht buiten, de herfstbladeren dansen wild in het rond, de regen klettert tegen de ruiten, echt novemberweer dus en weldra, weldra de goede Sint...
geniet van dit gedicht

Wie zal de vriend zijn van mijn vriendin,
de baas voor mijn hond, het kind in mijn jeugd,
de oude man bij mijn dood, wie zal dat zijn als
ik het niet ben? Jij? Ach kom, jij bent niets

dan twee ogen, die zien wat ze zien, jij
bent niets dan het uitzicht: een zon schijnt,
een appelboom bloeit, een stoel staat in
het gras, vreugde, verdriet, weet jij veel,

uitzicht. Maar wie zal mijn liefste grijs en
ziek laten worden, en voor zorgen dat de hond
jankt, het kind huilt, en de dood komt? Wie
zal de appelboom laten verkommeren, de stoel
voorgoed laten staan in de regen? Iemand toch
zal toe moeten zien dat alles voorbij gaat.

Rutger Kopland

Ieper Meense poort - eigen foto

Op de vooravond van 11 november 2009: may we never forget...

Bovenaan de Meense poort lees je: "To the armies of of the British empire who stood here from 1914 till 1918 and to those of their dead who have nog known grave". Op de poort staan 54.889 namen vermeld, van jonge mannen die nooit teruggevonden zijn.  (Telkens men iemand terugvindt wordt de naam verwijderd)

De hallen van Ieper - Herman de Coninck

Een wirwar van staal en versplinterde balken,
Ontbonden gebinte, ontwapend beton,
Een muur met een knalblauwe affiche - vreemd als dromen
Loopt deze stad dood in de zon.

Een vormloze obelisk spookt na van Sint-Maartens,
Zijn spits: nu doelwit voor een Duits bataljon.
Daarnaast kruipt de lakenhal weg; de trots van dit land,
Nu scheefverbrand bordkarton.

Alleen de vierkante toren draagt nog de sporen
Van in sterke kantelen bewaarde tijd van toen,
Van fierheid van hier en abele spelen -
Van voor deze ontijd begon.

En onder de serene koepel van dit middaguur,
Onder het onveranderlijk mysterie van azuur,
Zitten daar duiven om zich op te doffen en te pronken -
Om weg te wemelen van de laatste muur.